26 Ocak 2012

çöktü zehir-i matemin


Akşam oldu mu daha bir çöküyorsun içime.
Çorak topraklar gibi susuyorum sana...
Öksüz kalıyorum kuşlar misali...
Uçuyorum tek başıma...
Uçmak denirse buna.
Kolum, kanadım, dilimdeki her hece sen olmuşken...
Doluyor odama matemi yokluğunun.
Tik tak'ları çalıyor tekleyen kalbimin,
duyuyor musun..?

3 yorum:

Yeşim dedi ki...

Ahh şu hasretlik olmasaydı...O zaman da böyle güzel dizeler yazabilir miydik acaba?

Emine Albayrak dedi ki...

Yeşim'cim,
Sevdiğinin yanından daha henüz ayrılmışken bile burnunda tütebiliyorsa işte ben buna hasretlik derim.Sevmek güzel şey, özlemek,düşünmek...
Sevgilerimle.

İbrahim Ortaç dedi ki...

gece...
yalnızlığın daha bir sarıp sarmaladığı insanlara gündüzün keşmekeşini bile özleten...